Að velja torf virðist einfalt, en rangt val getur valdið vandræðum sem fylgja grasfletinum alla ævi. Algengustu mistökin eiga sér stað þegar kaupandi horfir eingöngu á verð eða útlit við afhendingu, en ekki á uppruna og grastegundir.
Ódýrustu torfþökurnar á markaðnum eru oft skornar af gömlum töðutúnum sem upphaflega voru ræktuð fyrir heyskap. Slík tún innihalda gjarnan gróf vallarfoxgrös, snarrót og ýmsar jurtir sem ekki eru æskilegar í fallegum grasflötum. Þó slíkt torf geti litið vel út í fyrstu, koma vandamálin fljótt í ljós: blettir, mosi, ójafn vöxtur og aukin þörf fyrir áburð, vökvun og stöðugan slátt.
Á Vesturlöndum er torf almennt sérræktað fyrir ákveðna notkun – hvort sem um ræðir heimagarða, íþróttavelli eða opin svæði – en ekki tekið af túnum sem ræktaðir eru fyrir fóðurframleiðslu. Þegar Torf hóf eigin ræktun var farið sömu leið og í nágrannalöndum, en aðlagað að íslenskum aðstæðum og veðurfari.
Best er alltaf að velja torf með skýran uppruna og hreinar grastegundir. Spurðu framleiðanda hvaða grös eru notuð, hvernig torfið er ræktað og hvenær það var skorið. Ef ekki fást skýr svör er ráðlegt að leita annað.